Ik hield me maar gedeisd en werkte alvast de volgende lessen uit. Totdat mijn buurvrouw zich omdraaide en met verheffende stem zei: "Goh, je bent wel lekker bezig he. Je snapt het zeker wel allemaal?!"  

 

 

 

Gisterochtend kreeg ik een telefoon aan mijn oor gedrukt. Door het gekraak heen hoorde ik een ver stemgeluid. Het was mijn oom uit Australie. Hij vertelde me dat hij weer ging varen. Mijn oom is een rasechte visser. En dan eentje die heel stoer is en een baard heeft.

 

En wat hem nog stoerder maakt, is dat hij niet zomaar een visser is. Deze keer ging hij weer richting de Zuidpool. Daar doen ze onderzoek naar stromingen en nog onontdekte zeedieren. Ze vissen dan honderden meters diep naar diersoorten die nog nooit het daglicht hebben gezien. Jaren terug heb ik wel eens dia's gezien van wat ze daar uit de diepzee hadden gevist. Dat leek nauwelijks nog op de huis-tuin-en-keuken vis. Dat was eerder een soort alien in mini-formaat inclusief slagtanden.

 

Ik vertelde mijn oom dat ik stikjaloers was. Dat ik ook graag mee zou willen. Want ik zag mezelf al staan op de gigantische ijsbreker en foto's maken van ijsbergen met alle kleuren van de regenboog, de lichten aan de hemel en enorme zeekoeien. "Nou.." begon mijn oom. "Het is een hele zware tocht en we zijn 9 weken onderweg.." Oh... geen kerst en oud&nieuw dus. Eerder een feestje tussen de ijsschotsen. Dat is wel wat anders dan de Westergas in Amsterdam.

 

"Maar toch ben ik heel erg enorm stikjaloers!!!", riep ik uit. Mijn oom gaapte inmiddels luidruchtig. Het was al ver na bedtijd in Australie. Want mijn stoere oom staat natuurlijk wel elke dag om 5h fris en fruitig op...

 

Het is altijd goed om je buren uit te checken als je een huisbezichtiging doet. Dat is serieuze business. En wij weten precies waar we het over hebben, want wij zijn gepokt en gemazeld. Hallo, ik ben Rox en mijn hobby is huizen kijken.

 

Zo hebben we de coffeeshop met rolluik in de eigen tuin gezien (altijd handig zo'n doorgeefluik) en de norman bates zolder van de buren naast de slaapkamer ontwaard. You name it, been there, done that...

 

Totdat we twee weken terug in Betondorp verzeild raakten en de buren checkten van het betreffende koophuis. Dit hadden we niet zien aankomen... De levensgrote plastic hond in de tuin deed ons al vrezen voor het ergste. 

 

 

 

Altijd leuk om te weten wat je buurman in z'n vrije tijd doet...

 

Een doorsnee gesprek in de plaatselijke supermarkt in oost:

 

..."Daar hoef je niet bang voor te zijn, hoor. Ben jij bang dan?"

 

 

"Als je in het vervolg weer een marsmannetje ziet, hoef je je nergens druk om te maken. Dat zijn gewoon hologrammen van de regering. Jaha, die hebben zo'n enorme schotel in de tuin staan.

 

Wist je dat niet? Daar doen ze het allemaal mee... Oh, is de mayo in de aanbieding?!".

Soms heb je van die dagen...

 

dat je vaste ip-nummer weer verdwenen is, dat je een ict-er moet uitleggen wat het verschil is tussen een ftp-server en een cms, dat al je programma's en pers- en concertfoto's van je schijf gewist zijn,... dat je trein doodleuk je station voorbij rijdt... dat je daardoor het fotoboek voor je net 89 jaar geworden oma niet meer kan ophalen, je als een sardientje in de enige trein richting Amersfoort moet gaan staan

 

dat je hardop hoopt dat ie deze keer dan wel stopt waar jij moet zijn,

 

dat de koffieautomaat overstroomt... gelukkig wel over je handen...

 

Kortom: Just one of these days....

 

Maar hier werd ik stiekem toch wel weer vrolijk van :-P : Queen B...

Tsja, dat Axl Rose de belichaming van Chinese Democracy is, dat weet iedereen intussen wel. Na tig bandleden en een strippenkaart bij de plastische chirurg te hebben versleten is mijn jeugdidool met onvervalste rock N roll sterallures nu toch echt terug. En natuurlijk kan ik stiekem niet anders dan naar het langverwachte of moet ik zeggen niet meer verwachte album luisteren. Terwijl J. van verbijstering zijn hoofd schudt (ga je daar echt naar luisteren?!) beaamt vriendin E. mijn vervlogen jeugdsentiment: "Wie was er niet verliefd op Axl..."

 

Er hoeft niet lang gesproken te worden over Chinese Democracy. Met 1 woord: rockmonster. Meer woorden? Ronkende gitaren, een vanouds gillende Axl, vette gitaarriffs, solo's en een goede douw over de top. Met andere woorden: geen Appetite for Destruction, maar laten we niet zeiken. We hebben het wel over een meevaller na 15 jaar...  

 

Durf je het ook aan? Luisteren maar.

 

 

Vannacht droomde ik van een rode tijger. Zo'n eentje met enorme klauwen en een regelmatig rijtje scherpe tanden. Ik verstopte me in een grote boom, maar dat mocht niet baten. Hij kreeg me te pakken en dook met z'n enorme lijf bovenop me. Spartelend en happend naar adem werd ik wakker. Terwijl ik in paniek om me heen keek, kreeg ik Pluto de kat in het vizier. Hij keek me aan met een licht sarcastische blik en likte toen onverstoorbaar zijn poten. Alsof hij zijn kleine klauwen in onschuld waste, maar ik weet wel beter. Ik verdenk Pluto de kat van een sterk staaltje tijgervermommerij...

Ik kon toch wakker worden in de modder, want diezelfde dag nog omarmde ik zo'n felbegeerd kaartje voor het modderfestijn. En dat omdat ik al jaren lid schijn te zijn van een diehard Lowlands-forum! En het grootste geluk was dat ik niet helemaal naar Helmond moest om het kaartje op te halen, maar gewoon hier in Noord de standaard vraagprijs kon uittellen. Dat er plots vlak van tevoren honderden kaarten in de verkoop gingen, hebben we het maar even niet over.

 

Ik was zo blij als een kind met de teletubbies van The Flaming Lips, de full frontal facial exploding ballonnen van het nineties feestje (roken en voorbijzwevende ballonnen gaan niet goed samen), mijn Artis pino poncho en de frietjes met schroeven van het frietkot. Oh en laten we vooral de beefy worstjes van E. en K. niet vergeten. ;-)

 

 

En natuurlijk hadden we ook nog wat tijd om kiekjes te schieten van Japan. Inmiddels hebben we er een paar op flickr geflikkerd.

 

Doe maar klik op Patricia in Tokyo:

 

Osaka is rauw. Net als de sashimi (op kleefrijst) die voor ons als domme toerist in kleine stukjes wordt gesneden. Die eet je volgens Shin namelijk gewoon uit het vuistje in plaats van geklungel met stokjes. Vanaf het eerste moment lijkt het net alsof Blade Runner een eigen divisie heeft gekregen in Osaka, dat luistert naar de naam Shinsaibashi. De neon van Dotonbori doet zo onaards aan, dat je op elk moment verwacht dat Rutger Hauer op je schouder tikt.

 

We zien eindeloze overdekte shoppingmalls, waar het oorverdovend lawaai van gokhallen de zeurderige stemmetjes van de verveelde sletjes van Osaka overstemt. Bling bling pornohakken en fout gespelde Engelse t-shirts vinden hier gretig aftrek. Puppies staan in glazen bakjes in de uitverkoop en de meest ondefinieerbare zeemonsters gaan levend over de toonbank. Osaka is de plek waar je in many ways los kunt gaan. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd hebt.

Eindelijk Tokyo in zicht en dan zijn er wat hindernissen te ondernemen. Eentje in de vorm van een pittig stormpje of een streling van een typhoon. Het duurde in totaal twee uur voordat we op Narita konden landen. Tijdens de tweede vluchtpoging dacht ik dat mijn laatste uur geslagen was en zag J. inmiddels krijtwit. Andere passagiers vertoonden alle kleuren van de regenboog met een duidelijke ondertoon van paars. Na een paar extra luchtzakken stonden we op vaste bodem.  

 

Het Lost in Translation-gevoel begon al direct op het vliegveld. Omdat J. nog even de laatste luchtzak moest verwerken, waren we de laatsten en leek alles uitgestorven. Gelukkig was J. direct verrukt van de typisch modern Japanse w.c.'s met voor- en achterstralen en konden we in volle moed onze weg vervolgen naar onze eerste stappen buiten Narita.  

 

Waar moet ik beginnen om het toch nog een kort stukje te houden? Tokyo is echt mindblowing. Door de taal- en cultuurbarriere heb je het gevoel compleet in een andere wereld te zijn beland. Daarnaast komt de jetlag als een mokerslag aan als je het eerste Japans menu probeert te ontcijferen. Vergeet ook niet de teleurgestelde blik van J. als ik voorzichtig vertel dat ik er gewoon geen ruk van snap.  

 

Shibuya en Harajuku brengen je echt van je geloof af. Het is een 24-uurs consuming culture wat je volledig opslokt. Het is consumeren en geconsumeerd worden. Overal flikkeren de neon reclames en schreeuwen levensgrote bewegende billboards je toe. 'Koop me Koop me Koop me NU'. Zelfs J. is inmiddels bezweken aan de koopkoorts van creditcardcountry. Op Catstreet hield hij het niet meer en heeft hij een koptelefoon alleen voor de design gekocht. Quote: 'Ik moet die Nike-store vinden, anders kan ik niet verder kopen, kopen'. :-p We hebben inmiddels een tempel gezien en voor de rest alleen maar de popcultuur van Tokyo met meisjes in ultrakorte shorts, hakken en Patricia Paay pruiken. Jongens die gekloond zijn van Pete Doherty tot de nieuwe generatie Oasis met geblondeerd of rood geverfd haar. Tokyo is met een woord: cult.

 

Onze mooiste herinnering tot nu toe is misschien wel de twee Japanners die ons naar ons hotel terugbrachten, toen ze dachten dat we de weg kwijt waren. We werden letterlijk bestormd en aan de hand meegenomen.  

 

Helaas moet er ook gewerkt worden. Vanavond moet J. draaien in Unit. We hebben geen idee wat er ons te wachten staat. Lees: waar loopt het uitgaanspubliek in Tokyo warm voor? Wordt vervolgd.

 

 

 

Paspoort, Lonely Planet, Japanse lessen (leuk geprobeerd), UMTS telefoon, gedigitaliseerde platen, drop, Delfts blauw, ansichtkaarten van Amsterdam, 20 jurkjes, kat zonder tranen bij de buren achterlaten, rail pass, vijf keer Lost in Translation kijken en J. nogmaals uitleggen dat je je stokjes niet rechtop in je rijst mag zetten...

 

Nog een paar nachtjes slapen en dan....

 

GAAN WE NAAR JAPAN!!!